ก้ได้รู้ว่า  ไม่มีใครมันเศร้าได้ ตลอดไปหรอก

ก้ดี   ล้ม  ก้ลุก  แล้วก้เดินต่อ

แม้ทุกครงั้ที่คิดถึง  จะคิดถึง เรื่องที่เราพลาดไป

ก้ไม่เป็นไร   ช่างมัน

มาดูๆ  เพื่อนใหม่ ในห้อง ก็ไม่ได้เลวร้าย

หรือถ้า ห้องนี้มันไม่ดี  เราก้แค่ทำเหมือนๆที่เคยทำ

"ถ้าไม่ ก้ ทำให้ใช่" หรือ ถ้ามันไม่ดี ก้ทำให้มันดี

เปนหลักการดันทุรังนะเนี่ย -0-

แต่ก้ยึดมาใช้กับหลายๆเรื่อง  เหอะๆๆๆ

------------------------------------------------------------------

บ่อยครั้ง   ที่เราพยายามจะลืมใครซักคน

แต่มันไม่ง่ายเลย    ไม่รู้ซินะ 

บางที่ การที่ ทุกอย่างมันออกมาเป็นแบบนี้  อาจจะดีแล้วก้ได้

อย่างน้อย ก้ทำให้  เราพยายาม จะ[หนี] ได้

แต่  ซ้ำแบบเดิม สุดท้าย ก้คงลืมไม่ได้อยู่ดี 

แต่ คงไม่มีอะไรซ้ำบ่อยนักหรอก 

-----------------------------------------------------------------

การที่เรา ห่างออกมา  ทำเหมือนลืม  เหมือนไม่รุจัก

ไม่ง่ายเลยจริงๆ

เพราะทุกอย่างที่ทำไป  ในความคิด  มันคงไม่ได้ลบได้ด้วยการ

ทำเป็นไม่รู้จัก ไม่พูดคุยกัน หรอกมั้ง

-------------------------------------------------------------------

แต่ยังไงซะ การที่คนเรา  จมอยู่กับ  เรื่องเก่าๆ

ก็คงก้าวต่อไปได้ ไม่ดีนัก  

ถ้าทำได้ ก้แค่ อยากจะเลิกคิดเดียวกับสิ่งที่เคยทำไป

แต่มันไม่ง่าย  ไม่ซักนิด

ก้ยังคงต้อง...

เดินต่อไป

สิ่งที่คิดไว้เกือบทุกอย่าง

ก็เป็นตามนั้น

ทำไมกัน  มันไม่เคยจะมีอะไร ดีกว่าที่คิดไว้เลย

รู้สึกแย่มากๆที่ไม่สามารถทำหน้าที่ของนักเรียนได้ อย่างที่ควรจะเป็น

ยิ่งเราเรียนอยู่ในสายวิทแล้วด้วย

แต่กลับมัวแต่นั่งคิด ๆ ๆ ๆ

อะไรๆ มากมาย ที่เป็นไปไม่ได้ ที่เราทำพลาด

อยากจะย้อนกลับไป ม.ต้น จริงๆ

หรือขอแค่ 10วันก่อน

ไม่ๆ 7 วัน หรือ 5วัน

อะไรก็ได้ แค่ให้หาย ความรู้สึกนี้มันหายไป

แค่นั้น

ไร้สาระจริงๆ กับเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ทุกอย่างอยู่กับตัวเรา จะคิด จะทำใจยอมรับมัน

คิดได้ แต่เพียงแค่

ทำไม่ได้  ไม่ได้จริงๆ

----------------------------------------------------------------------

แต่ มันมีอะไรตอกย้ำความ [โง่] ของเรามากมาย

เราพลาดไป

สิ่งที่เราทำไปทุกอย่าง พยามเปลี่ยนแปลงอะไรๆ อย่างเต็มที่

ผลที่ได้  ไม่ใช่แค่ 0 แต่เป็น -

ก้แค่ จมอยู่กับความคิดไร้สาระที่ว่า

"ถ้า" ย้อนกลับไปได้

คงจะแก้ไขสิ่งที่เลือก 

"ถ้า" เราไม่ดิ้นรนไขว่คว้า

คงจะไม่ต้องรู้สึกแย่ในสิ่งที่พลาดไปมากขนาดนี้

"ถ้า" เพียงแค่ เราไม่ได้รักเค้า

"ถ้า".........

มีแต่คำว่า"ถ้า"

ไรสาระชะมัด  ทำไมกัน

ทั้งๆที่รู้ว่า การมานั่งคิด กับเรื่องที่ทำอะไรกับมันไม่ได้

มีแต่ผลลบกับตัวเราเอง

.....................

แย่จังเลยแฮะ

แย่ชะมัด.............

เมื่อไหร่  วันพรุ่งนี้

ที่มีอะไร ดีกว่าที่เราคิดไว้

จะมาถึงซะที

เริ่มจะเหนื่อยกับการเดินไปหามันแล้ว

อยากจะหยุดเดิน แล้วนอนพักอยู่อย่างนั้น

เหนื่อย...........................

------------------------------------------------------------------------

ทุกอย่างที่หายไป

เราเลือกจะลบมัน เพียงเพราะ คนๆเดียว

เพราะอะไร งั้นหรือ ?

เชื่อว่า ทุกคนตอบได้

แต่ก็ไม่แน่ อาจจะเพราะความโง่ของตัวเราก็ได้อะนะ

เพื่อนบอกมา

เวลาฟุ้งซ่าน หรือ เครียดอะไรมากๆ

ให้ลองทำอะไร รั่วๆดู

แล้วมานจาหาย  *0*

มะวาน  ว่างๆ ก้ยิ่งเอาเรื่องที่น่าจะปล่อยๆไป มาคิด

ช่วงเยน

ก้ออกไปเล่นบาส   ฝนตก คนอื่นกลับกัลหมด

ไอ้เรา ก้ยังคงเล่นต่อไป  ชม. กว่าๆได้  - -*

ก้รู้สึกโล่งๆดี

มันคงช่วยได้จิงๆ

แต่ผลที่ได้คือ  วันนี้นอนอยู่บ้านทั้งวันเรย

ไข้ขึ้น  -0-

สรุปผลการทดลอง

มันหายฟุ้งซ่านเพราะไข้ขึ้นละมั้งเนี่ย เหอะๆๆ

และขณะหลับ

ดันลืม   วาง นิยายเช่าไว้กะพื้น

ไอ้หมาน้อยที่รัก

มันคงเอาไปกัดเล่น   -*-+

ซวย But Sob

ยังอ่านไม่จบเลย ต้องเสียค่าหนังสือไป 200กว่าๆ

เอาเห้อะๆ  หมาไม่ผิด  เห้อะๆๆ

อย่างที่บอก มันช่วยได้เยอะเรย ทำไรรั่วๆดู -*-

เปนหวัดซะมั่งก้ดี  ได้พักๆสมองมั่ง

55555+

เศร้าสุดตรงหมาน้อยเนี่ยแหละ  T T

----------------------------------------------------------------------

การรักใครซักคน  ก้ค่อนข้างจะยากแล้วนะ

แต่ดูเหมือนการจะ เลิกรัก มันคงจะยากกว่า

แต่ก้ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่

เพราะอย่างน้อยการได้ทำเพื่อคนที่เรารัก

ไม่ว่าเค้าจะเหนค่ารึไม่ มันก้คือความสุขอยู่ดี  

แม้จะไม่เสถียรก้เห้อะ (พูดหยั่งกะ ปฏิกริยาไรซักอย่าง -0-)

********************************************

เพื่อน  อืมมมม

ก้สำคัญอยู่หรอกนะ  แต่มันจะยุ่งยากไปมั้ย

ถ้าเราจะต้องไปคอยแคร์ เพื่อน ทุกๆคน  เราว่า  มันก้ยุ่งยากอยู่เหมือนกัน

อาจจะเพราะมองงี้  เลยไม่ค่อยมีเพื่อนจริงๆกะเค้าเท่าไหร่อะนะ -0-

แต่ เราว่า   เราพอใจกะการที่ รับรู้ว่า มีเพื่อนที่เข้าใจเราอยู่ พร้อมจะรับฟังเราอยู่ ก้พอละ

ส่วน คนอื่นๆ จะขัดแย้งกันยังไงๆ   ก้ช่างมานเห้อะ

ถ้ามีปันหากันทุกครั้ง แล้วต้องคอยตามแก้ทุกครั้ง มันก้น่าเบื่อ

ไม่เข้าใจกันจริงๆ  ก้ ขอให้ รู้จัก เท่าที่เราจะปรับกันได้ก้แล้วกัน

---------------------------------------------------------------------------------------------

เปิดเทอม ยิ่งใก้ลเข้ามาเรื่อยๆ

พอไปนึกถึง ว่า ปิดเทอมที่ผ่านมา เกิดอะไรขึ้นมั่ง

ก้หลายๆอย่างแหละนะ

เพื่อนเก่าหายไป เพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นมา

สัตว์เลี้ยงที่จากไป มือถือที่หายไป คนรักที่ลากันไป

เรื่องบ้าๆที่ทำลงไป เรื่องที่เราอยากกลับไปแก้ไข

หลายๆอย่าง ที่ไม่อาจจะลืมมันได้

ทำได้แค่คิดถึงมันเท่านั้น  ย้อนเวลากลับไป คงไม่ได้

เฮ่ออออ~

ถ้ายังไม่สามารถปล่อยวางอะไรได้

เมื่อไหร่กันน้า  ที่จะได้เจอกับ ความสุข จริงๆซะที~

ยังคงต้อง

เดินต่อปายยยยย~ -0-

สมัครใหม่ๆ  ก้ขอขอบคุณ พี่ที่ส่ง invite มาให้นะคร้าบ (-/ -)

----------------------------------------------------------------------

อีกไม่กี่วันก้เปิดเทอมแร้ว

เซงงงงงงงง จิงๆ

จาก ม.3 ไป ม.4  นี่มัน ต่างกันเยอะเจงๆเรย

ทดลองเรียนก้แย่แล้ว  เรียนวิทอะไรเยอะแยะ 4วิชา *0*

แต่ยังไง ก้เลือกสายนี้มาละ

จะเปลี่ยนสายตั้งแต่เริ่มทดลองเรียนก้คงไม่ใช่เรื่อง

หนักกว่า ตรงที่ ต้องแยกย้ายห้องกะ เพื่อนๆอันน้อยนิด

และเนื่องจากเปนสายวิท จึงเจอเด็กเรียนเปนส่วนมาก  ปวดหัวๆ

จาทำเรื่องย้ายห้อง ก้ไม่รู้จะได้รึป่าว

ปันหา สำคัญสำหรับวัยนี้ น่าจาอยู่ที่ใจละมั้ง

เพราะรู้สึก  เวลาอารมดี มีความสุข  เรียนหนัก งานเยอะ ก้ชิวๆ ~

แถมคนที่อยากอยู่ห้องเดียวกาน ก้เหมือนจา วิ่งห่างออกปายอีก

ก้เข้าใจนะ ว่า อะไร เปน อะไร  

เห้ออออออ~

แต่ก้เอาเห้อะ  เรื่องแย่กว่านี้คิดไว้เยอะละ  แค่นี้ชิวๆ ~ ,มั้ง

อะไรๆ  ไม่ค่อยจะเปนไปในแบบที่หวัง

แต่ก้  ช่างมานเห้อะ

ยิ่งเจอปันหาเยอะ เราก้น่าจาเข้มแข็งขึ้น....มั้ง  (มีไรแน่จัยมั่งเนี่ย-*-)

ยังไงๆ ก้ยังต้องเดินต่อไป

ก้ดี ๆ ๆ

ม่ายเปนไร.....ก้ดี

-----------------------------------------------------

รู้ และ เข้าใจ  ทุกอย่าง

แต่จะให้ ยอมรับความจริง และ ยอมถอยน่ะ

ห่ะๆๆๆๆๆ

ยากแฮะ ~

--------------------------------------------------------------------------------------------